ไดอะรี่ ของ annaw

[annaw]

30/1/53

ตื่นมาตอนตี่สี่กว่า เพราะว่าฝันว่าเลือดออกตามฟันเต็มไปหมด  ลืมตามาพร้อมด้วยความรู้สึกปวดฟันจี๊ดๆ  หาเรื่องแท้ๆเลยเนี่ย... 
เหตุเกิดจากอยากจะฟันขาวแบบดาราโฆษณายาสีฟัน    เลยไปทำถาดฟอกสีฟันที่คลินิคหมอฟัน แล้วก็มาทำเองที่บ้าน  หมอเค้าจะมีน้ำยาฟอก มาให้บีบใส่ลงในถาดแล้วก็นอนใส่ที่ครอบฟันเอาไว้ทั้งคืน  หมอบอกว่าทำอาทิตย์นึงติดต่อกัน  ฟันก็จะขาวใสสสส..กิ๊ง แบบดารา 
แต่ปรากฏว่า ฟันของคนเราแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน บางคนทำได้ โดยไม่เป็นอะไร บางคนก็แพ้มากๆ ทำให้เสียวฟันสุด  เหมือนกินมะม่วงเปรี้ยวๆอ่ะ
นี่และน๊า  ความอยากฟันขาว สวยๆ

แล้วก็งัวเงียๆ ลุกไปห้องน้ำ  หมอให้ล้างออกได้ตอนเช้า  นี่ตีสี่กว่าๆ  ไม่เอาแล้ว ถอดที่ครอบฟันออก .... แล้วไปส่องกระจก  โอ้ว..แม่เจ้า    ฟันขาวจั๊ว.. ฟันนางแบบโฆษณา ก็เหอะ  มาเจอฟันฉันตอนนี้ก็มีจ๋อยแหละ  หมอเก่งจริงๆ  ฟันขาวจั๊วเลยง่ะ   ลืมอาการเสียวจี๊ดๆที่ปลายฟันไปเลย
แล้วก็ไปนอนต่อ แบบยิ้มกริ่ม ว่า ฟันเราสวยจังๆๆ

[annaw]

ตื่นมาอีกทีตอน7โมงกว่า  เอาลิ้นเขี่ยฟันดู  เอ..ทำไมมันยังเสียวไม่หยุดละเนี่ย
ก็เลยถามหมอฟัน ว่าเกิดจากอะไร  หมอบอกว่า เป็นแบบนี้แหละค่ะ  บางคนก็เสียวมาก บางคนก็เสียวน้อย บางคนแค่ฟันโดนลมแอร์ตอนนั่งในรถยนต์ยังเสียวจนต้องหุบยิ้มเลยค่ะ     อย่างนี้แหละค่ะ อยากฟันขาวสวยใสกิ๊ง ก็ต้องแลก     อ่านะ... ฉันคงอยู่ในประเภทหลังแน่ๆ   

หมอบอกให้ลองอีกทีคืนนี้  โอย แม่เจ้า  ฉันขอบายละค่ะ  กินอะไรก็อร่อยเลย   นั่งกินข้าวเช้าแบบหน้าตาเซ็งสุดๆ 
ความขาวที่มาพร้อมความเสียวนี่  รุนแรงจริงๆ

[annaw]

ตอนสายๆขณะเดินรดน้ำตนไม้หน้าบ้าน  เท้าก็เดินไปสะดุดก้อนอะไรดำๆ  ตอนแรกนึกว่าสะดุด อึน้องหมา   อะไรมันจะซวยขนาดนี้  ปรากฏว่ามันคือเห็ดมะม่วง   เห็ดงอกเต็มสนามเลยอ่ะ หน้าบ้านเราไม่มีต้นมะม่วงนี่นา  ทำไมมีเห็ดมะม่วงมางอกได้แปลกจริงๆ  ก็เก็บไปให้แม่ดู  แม่บอกว่า มันเรียกว่าเห็ดแฟ่บ  ดอกคล้ายๆเห็ดมะม่วง  กินได้เหมือนกัน อร่อยด้วย   หนุกจังๆ  เก็บเห็ดบนสนามหญ้าหน้าบ้านได้กระจาดนึงแน่ะ   เอาไปผัดกินดีกว่า 

[Pocky]

หมอฟันนี่น้องสาวช่ายมะ
ปล.คนตั้งกระทู้ชื่อ ยายฉิม เก็บเห็ด

[annaw]

เย็นนี้ได้อาหารเย็นลดความอ้วน เป็นเห็ดแฟ่บลวกจิ้ม  เนื้อลื่นๆนิ่มๆเหมือนหอยนางรมยังไงยังงั้นเลยแหละ 
หย่อยจังเลย  เห็ดสดๆจากสนามหญ้าบ้านเราเองเนี่ย 

พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล  ยังไม่เก็บเสื้อผ้าเลย  ไปทำธุระในเมืองหลวงสักหน่อย  นานๆจะได้เข้าเมืองกะเค้าสักที  ใส่ชุดอะไรดีหว่า... 

อาจจะได้ไปเดินเกษตรแฟร์ด้วยแหละ ช็อปปิ้งๆๆๆๆ   

เอารูปเห็ดแฟ่บมาให้ดูค่ะ  ถ้างอกเยอะอีกนะ จะเอาไปขายที่ตลาดเลย

[annaw]

31/1/53

วันนี้ต้องเดินทางเข้าเมืองหลวง  ยังไม่เตรียมตัวอีกเพราะว่าเหยิม
จริงๆวันนี้นัดช่างมาสร้างบ้านให้ต้นไม้  บ้านต้นไม้หลังนี้ เป็นหลังที่เท่าไรแล้วไม่รู้  รู้แต่ว่า งานนี้ไปซื้ออุปกรณ์ทุกอย่างเอง ขับรถหกล้อ ไปซื้อเองเชียวนา  ไปถึงร้านขายเหล็ก อาเฮียคนขายมีอึ้ง ฮุฮุฮุ เจ๊หกล้อนี่มาจากไหน  มาดไม่ให้ แต่ใจสู้นะจะบอกให้ อาเฮีย..   
งานนี้ตั้งใจสุดๆ หมดค่าเหล็กอุปกรณ์อื่นๆไปราวๆสองหมื่นกว่าๆแล้ว  มีความสุขจริงๆ การสร้างบ้านให้ต้นไม้นี่ 

วันนี้ช่างมาตีผังให้ ว่าจะเอาขนาดไหน  เดี๋ยวคงเป็นรูปเป็นร่าง ไปดูก่อนแระ

[annaw]

ช่างเบี้ยวอีกแล้วอ่ะ     ไม่เป็นไรๆๆ   บ้านของต้นไม้รอไปก่อน    เดี๋ยวไปเรียนช่างอ๊อกเหล็กดีก่า ชักรำคาญ เบี้ยวนัดมาสองวันแล้ว  ไปเรียนที่อุเทนถวาย หรือช่างกลปทุมวัน ดีหว่า

[num-mea]

มารอชมบ้านต้นไม้ด้วยครับ...

[mercury]

  รอชมบ้านไม้สายค๊าบ

[ch@t]

มารอด้วยคน....แต่ชื่อเจ้าของไดอะรี่นะ.....คุ้นมากเลย...... .....เวลามองในกระจกนะ...ชัดเจนเลย....

[KENCHIRO]

...รอชมบ้านต้นไม้ค๊าบ... 

[annaw]

/53
ไปช็อบงานเกษตรแฟร์

เสียดายไม่ได้เอากล้องไปค่ะ  ไม่งั้นคงถ่ายอะไรหนุกๆมาเก็บไว้ดู
งานนี้ตั้งใจไปดูพวกอุปกรณ์การเป็นชาวนาชาวสวนชาวไร่  ตั้งใจว่าจะไปเดินดูเครื่องซีลสูญญากาศ เอามาไว้แพคข้าวสารขาย  แบบว่าไปเดินที่พารากอน แล้วเห็นเค้าแพคข้าวสารขายแบบสูญญากาศ ก็เลยอยากหาซื้อเครื่องมือพวกนี้บ้าง  แล้วก็เจอสมใจ  ได้นามบัตรและราคามาเรียบร้อย  สุขสมอารมณ์หมายไปหนึ่งอย่าง  แต่ขอไปเก็บเงินหยอดกระปุกก่อนนะ  ค่าเครื่อง45000 บาท แต่ค่าพิมพ์ถุงปาไป150,000 ชาวนามือใหม่อย่างเราก็ต้องคิดหนักเลย  เฮ้อ..ชีวิตเกษตรกรจนๆ จะซื้ออะไรสักอย่างก็ต้องคิดแล้วคิดอีกละหนา

จากนั้นก็เดินหาร้านที่รับทำกล่องใส่ส้มโชกุน  ก็เจออีก ได้เห็นแบบและราคา ได้นามบัตรมาเรียบร้อย  ค่าทำขั้นต้นราวๆ50000 บาท   แม่ค้าส้มคนนี้ก็ขอไปนอนคิดก่อนอีกเช่นกัน แต่ก็น่าลงทุนอยู่เหมือนกัน 

แล้วในร้านเดียวกันนั่นเอง เค้าก็ขาย เครื่องทำความชื้นที่เรียกว่า humidifier ราคาไม่แพงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว  เหมาะกับคนที่มีพื้นที่สวนแล้วอยากจะมีเครื่องพ่นหมอกแบบตั้งพื้น ที่สามารถยกไปวาง ตามมุมที่เราอยากให้ทำความชื้นได้  ราคา5900 บาท  เมื่อก่อนต้องซื้อมาจากต่างประเทศตัวละเป็นหมื่น  เพื่อนคนนึงมันอยากได้อยู่ แต่ว่าตอนนี้คงไม่เอาละมั้ง เห็นว่าทำโรงเรือนใหม่อยู่ ติดหัวพ่นหมอกไปแล้ว

[annaw]

จากนั้นก็เป็นการช้อบของกิน  ที่หนุกมั่กๆเลย  มีอะไรแปลกๆให้ซื้อกลับไปฝากแม่ตั้งเยอะ  เจอลูกลานด้วย ดีใจจัง หากินยากมาก เพราะว่าต้นลานจะออกลูก ก็ราวๆ50ปี ออกลูกหนเดียวก็ตายไปเลย  การได้กินลูกลาน เรียกว่า โอกาสพิเศษเลยละ  ซื้อกลับบ้านสองถุงใหญ่ๆ 

งานนี้ขนสตรอเบอรี่กันมาขายหลายเจ้ามากๆ ราคาก็ไม่แพง ซื้อกลับบ้านไปฝากเด็กๆคนงานที่บ้าน  เด็กบ้านนอกคงดีใจกัน ได้กินสตรอเบอรี่ลูกสีแดงๆ  ไม่ค่อยมีขายแถวบ้าน

กว่าจะเดินมาถึงแถบที่ขายต้นไม้  รถเข็นเล็กๆที่เตรียมไปก็แน่นเอี้ยดไปด้วยของกินและ "กางเกงไก่"   ทำไมชื่อกางเกงไก่  อันนี้แม่เป็นคนเรียก เพราะว่า มันจะพองๆที่ต้นขาแล้วมาลีบๆรัดที่ข้อเท้า มองแล้วเหมือน น่องไก่  ก็เลยเรียกว่า "กางเกงไก่" แบบที่แฟชั่นพวกแม้ว ชอบใส่กันน่าแหละ  ตอนนี้ฉันกำลังฮิตใส่กางเกงพวกนี้ เพราะมันโล่งสบายดีแต่มิดชิด 

[annaw]

และแล้วก็มาถึงแถบที่ขายต้นไม้  งานนี้ได้ สะตอเบาติดตา80บาท  ตะขบยักษ์200 บาท  อะโวคาโต้ต้นละ180บาท  ต้นมะตาด80บาท  และต้นเครือออน  เป็นไม้เถาเลื้อยออกดอกสีม่วงชมพูๆเป็นพวงๆ  คนขายบอกว่า ฟ้าหญิงองค์เล็กมาเลือกซื้อไปหลายต้นตอนเปิดงาน  เราก็ซื้อไปต้นนึงตั้ง300บาท กัดฟันมากเลย  ปีหน้าจะออกดอกไหมหนา....

และแล้วก็มาเจอเฟิน..   งานนี้ซื้อ เฟินใบมะขามน้ำตกของเปรู มาต้นนึง  ต้นยังไม่โตมาก คนขายเอารูปให้ดูบอกว่าต้นโตๆยาวสองเมตรได้ บวกกับที่เสริชหาตามเนตไม่ได้แต่มาเจอที่เกษตรแฟร์ ก็เลยซื้อกลับบ้าน ต้นละ900 บาท เรียกว่า สมใจอยาก   หวังว่าคงสวยแบบในรูป  ถ้าเป็นเฟินใบมะขามของเปรูจริง มันมีชื่อวิทย์ว่า Nephrolepis pendula  ขอให้จริงทีเถอะ โอเพี้ยง!

หมดแรงเดิน สุดทางพอดี  สนุกมากงานเกษตรแฟร์  มีอะไรตื่นตาตื่นใจเยอะแยะไปหมดเลย  ปีหน้าเจอกันใหม่   กลับบ้านนอกเราก่อนก็แล้วกัน 

[annaw]

2/2/53
วันนี้มีนัดซื้อที่ช่วงเช้า9โมง  ตื่นมา6โมงเช้ามาเคลียร์งานให้เรียบร้อย เข้าเมืองหลวง2วันเป็นอะไรที่วุ่นไปหมด งานตกค้างเพียบเลย

กว่าจะเสร็จงานไปถึงที่ดินช้าไป5นาที  เจอคนขายมารออยู่ก่อนแล้ว  เดินเข้าไปในที่ดินของอำเภอ ก็ตรงไปแจ้งความจำนงค์ว่าจะมาซื้อขายที่กัน
จากนั้นก็นั่งรอเจ้าหน้าที่ทำงาน  คนขายก็ถามเราว่า จะซื้อที่เค้าไปทำอะไร  เราก็บอกว่า "เราจะทำสวน"  เค้าถามต่อว่า "จะทำเองเหรอ"   เราก็ตอบว่า "ใช่เราจะทำเอง"  พื้นที่ตรงนี้เค้าบอกขายมาสิบปีแล้ว ไม่มีคนซื้อ อยู่ดีๆมีเราเข้าไปขอซื้อ เค้าก็คงแปลกใจอยู่เหมือนกัน  แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรมากมาย เพราะว่าเค้าพูดว่า  ช่วยจ่ายเพิ่มค่านายหน้าให้เค้าอีกหน่อยจะได้ไหม  ก็เลยหมดเรื่องคุย    ซึ่งจริงๆตกลงกันไว้แล้ว ว่าเราจะออกค่าโอน เค้าจะออกค่านายหน้า   ซึ่งตกลงกันไว้แล้ว ก็เป็นอันจบเรื่อง  ก็เลยไม่รู้จะคุยอะไรอีก เพราะเดี๋ยวก็คงไม่เจอกันแล้ว เค้าก็ไม่ใช่คนพื้นที่ตรงนี้ด้วย   คำที่ว่า สมบัติ ผลัดกันชม ก็เป็นเรื่องจริง  ตอนนี้ที่ตรงนี้เป็นชื่อของเรา แต่อนาคตก็ไม่รู้จะเป็นของใคร  แต่ที่แน่ๆ ผืนดินนี้ ก็เป็นสมบัติของแผ่นดิน ต่อไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง  มันแค่เปลี่ยนแปลงคนครอบครองไปเรื่อยๆๆ ก็เท่านั้น

ราวๆ2ชั่วโมงก็เสร็จสิ้น การซื้อขาย  ชีวิตการเป็นเกษตรกร บนพื้นที่แห่งใหม่ กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า   เราวางแผนจะปลูกสัปปะรดและปลูกป่า  เพราะเราชอบกินสัปปะรด  เราตั้งใจทำสัปปะรดให้อร่อยๆ คนกินจะได้ติดใจ   แถมได้ปุ๋ยอินทรีย์สูตรใหม่ ไร้สารเคมี ที่อาจารย์บอกไว้   ว่าใส่แล้วจะหวานติดใจ   เราอยากลอง  เราเลยหาที่ปลูกสัปปะรดนี่แหละ   คาดว่าถ้าดี จะปลูกสัก3ปี เอาเงินปากหลุม ให้ได้พอค่าที่ที่ซื้อมา    จากนั้นปีที่4  เราจะปลูกป่าไม้   ไร่ละ30ชนิด เป็นไม้เนื้ออ่อน15ชนิด ไม้เนื้อแข็ง15ชนิด  ปลูกผสมคละกันไปเหมือนสภาพป่าจริงๆ   ไร่นึงมีราวๆ 300 ต้น  เราซื้อที่เอาไว้ 6 ไร่กว่า   งานนี้เราจะปลูกต้นไม้ให้แผ่นดินได้ถึง 1800 ต้นเลยทีเดียว  อาจจะเอาไว้ตัดขายยามเราแก่เฒ่า หาเงินรักษาตัวยามเจ็บป่วย  หรือไม่ก็ปลูกทิ้งไว้เพื่อเป็นสมบัติของพื้นดิน ให้นกกาได้อยู่อาศัยต่อไป ถ้าในยามนั้นเราไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากมายอะไร

แค่นึกก็สนุกมากแล้ว...