เรามาสังเกตคนใจร้อนกันไหมคะ
คนใจร้อนตอนปรกต เค้าก็เหมือนคนธรรมดา หน้าตาซื่อๆคนหนึ่ง แต่เมื่อตอนเริ่มไม่พอใจใครสักคน ใจเค้าจะเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ จากนั้นใจเค้าจะอยู่นิ่งไม่ได้ ใจกระวนกระวาย ใจมันจะเริ่มคุ้ยเขี่ย คุ้ยหาเชื้อไฟ ให้ลุกเผาไหม้ให้ได้ เมื่อไหม้ได้สมใจอยากแล้ว ก็จะมาตัวร้อนตัวพอง ตอนนั้นเค้าไม่เจ็บค่ะ ตายเป็นตาย ผลจากจากใจร้อนจนลุกเป็นไฟจนสำเร็จแล้ว คนใจร้อนคนนั้นก็จะเริ่มรู้สึกเจ็บปวด พร้อมกับคำพูดที่พูดรำพึงรำพันกับตัวเองว่า "ตรูไม่น่าเล้ย" จากนั้นก็รักษาแผลไหม้นั้นอีกนานแสนนาน แถมเหลือร่องรอยแผลเป็นไว้ให้เห็นเจ็บใจเล่นๆอีกตะหาก แต่คนใจร้อนหาได้จดจำไม่ ถ้าเหตุการณ์ปฏิคะนั้นวนเวียนมาซ้ำอีกเค้าก็จะลืมทุกสิ่งอย่าง และก็จะพร้อมเผาไหม้ตัวเองได้อีกครั้ง...
อ่านแล้วรู้สึกสงสารกับคนใจร้อนไหมคะ
***ปฏิฆะ คือความไม่พอใจ ,ความขุ่นมัวใจ ,ความขุ่นข้องหมองใจ ฯลฯ ที่ยังไม่รุนแรงถึงขั้นโกรธ แต่เป็นขั้นเบื้องต้นที่สามารถทำให้โกรธได้
และเมื่อความโกรธเกิดขึ้นจนรุนแรงมากก็ทำให้ไปถึงขั้นอาฆาตพยาบาทได้ จนกระทั่งทำร้ายกันจนถึงขั้นรุนแรงได้ในขั้นต่อไป
ฉะนั้นถ้าพยายามทำได้ควรแก้ไขตั้งแต่ขั้นเกิดปฏิฆะขึ้นในใจ จะได้ไม่เกิดเรื่องรุนแรงขึ้น จนทำให้ผิดศีล และผิดกฎหมาย จนถึงขั้นเข้าคุกเข้าตาราง
