แต่เมื่อเธอนึกถึงลูกน้อยของเธอที่พร้อมจะลืมตาดูโลกแล้ว ก็ทำให้เธอสงบลงได้ หันไปทักทายกับนางข้างๆของเธอ ที่ดูเหมือนจะไม่มีแววแห่งความวิตกกังวลอย่างเธอ
"สวัสดีจ้ะ เธอชื่ออะไรจ๊ะ ฉันชื่อ Sumbawense จ้ะ นี่คงจะครั้งแรกสินะ อย่ากังวลไปเลย ถึงหมอตำแยแกจะขี้หงุดหงิด แล้วดูเหมือนว่ามีดของแกจะไม่ค่อยคมน่ะ อย่าห่วงไปเลยนะ เพราะถ้ามีดมันคมมาก มันอาจจะพลาดไปโดนลูกน้อยของเธอให้บาดเจ็บได้" เสียงทักทายจากนางข้างๆที่ถูกแขวนรอทำคลอดอยู่
"อ๋อ.. เป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้วล่ะ หลงเข้าใจผิดเสียนานเลย"

"แต่ก็อย่าดิ้นล่ะ เดี๋ยวหมอตำแยแกจะเลิกทำคลอดกลางคันนะ พักนี้แกอารมณ์แปรปรวนอยู่ด้วย"

"จ้ะๆๆ ฉันจะนอนนิ่งๆ ไม่ดื้อ และไม่ร้องไห้"

แต่น้ำตามันอยากจะไหลออกมาเสียแล้ว...